Langs med dala i skråning frå sidom
der som Gausa seg svinger så blid,
og der gråna står stinn borti lidom
der ligg bygda som eg kallar mi.

Rett frå Varden der beint gjenom skaret
ser du Jadral gamal og sterk,
der kjem Jøra i djupaste faret,
ho ber gjetord om Vis-Knut sit verk.

Og om såmårn med solvarme dågå
og med gyllende raudskjer om kveld.
Da med sprenghug seg voksteren lågå
så det bårer frå dal opp til fjell.

Og ein dag når du sitter hos dine
millom skogholt om blomar i ring
blir nok Gausdal det finaste fine
som du såg der du farta ikring.

Her var federne mine og dine
her dei pløygde i djuplendte jord,
her dei øydde opp kreftene sine
for ei framtid dei ynkste seg stor.

Kom så byggjer og tryggjer vi heimen
tek oss sterkar på tak etter hand,
held oss vekk frå den vonbrotne sveimen
heiser flagg for vårt storfagre land.

Tekst Erik Enge
Tone Sverre Kleiven